Mieszko II Lambert

Mieszko II Lambert (990-11 maja 1034) był władcą Polski z dynastii Piastów, synem Bolesława Chrobrego i Emnildy. Po śmierci ojca przejął władzę, a 25 grudnia 1025 roku został koronowany na króla Polski. Z Gnieznem wiąże go koronacja, której dokonał arcybiskup Hipolit w tamtejszej katedrze. Mieszko znał język niemiecki, łacinę i grekę; artykuł podaje, że był pierwszym władcą Polski umiejącym czytać i pisać.

W latach 1028 i 1030 organizował najazdy na Saksonię, a następnie prowadził wojny obronne przeciw Niemcom, Czechom i książętom Rusi Kijowskiej. W 1031 roku, po ataku wojsk ruskich i utracie tronu na rzecz brata Bezpryma, opuścił kraj i udał się do Czech, gdzie został uwięziony i wykastrowany przez księcia Udalryka. W 1032 roku odzyskał władzę jako książę jednej z trzech dzielnic, po czym zjednoczył państwo. Panował jako książę do śmierci.

Na podstawie artykułu „Mieszko II Lambert” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.