Janusz

Janusz był duchownym katolickim i arcybiskupem gnieźnieńskim od 1258 roku. O jego pochodzeniu wiadomo niewiele. W latach 1232-1252 pełnił funkcję kanclerza arcybiskupa Pełki, a następnie, od 1252 do 1258 roku, był kanclerzem księcia łęczycko-kujawskiego Kazimierza. Związany był także z Gnieznem i Łęczycą. W 1242 roku sprawował urząd dziekana kapituły gnieźnieńskiej, w 1250 roku został scholastykiem łęczyckim, a w 1258 roku prepozytem gnieźnieńskim.

Po śmierci Pełki w 1258 roku wybrano go na arcybiskupa gnieźnieńskiego. Papież Aleksander IV zatwierdził wybór 28 lutego 1259 roku, a dwa dni później udzielił Januszowi sakry biskupiej. Jako arcybiskup zwoływał synody prowincjonalne i kontynuował reformy wewnątrzkościelne. Od 1261 roku zwalczał ruch biczowników, a w 1266 roku za jego rządów doszło do kanonizacji Jadwigi Śląskiej. Współpracował z księciem wielkopolskim Bolesławem Pobożnym. Zmarł 26 sierpnia 1271 roku.

Na podstawie artykułu „Janusz (arcybiskup gnieźnieński)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.