Jan Flinik

Jan Flinik (9 października 1932 - 27 kwietnia 2017) był polskim hokeistą na trawie. Urodził się i zmarł w Gnieźnie. Był najmłodszym synem Władysława i Agnieszki z Borowskich. Hokej na trawie uprawiał wzorem starszych braci, Alfonsa i Henryka. W 1951 roku ukończył Średnią Szkołę Zawodową w Gnieźnie, uzyskując zawód ślusarza.

Karierę zawodniczą związał przede wszystkim ze Stellą Gniezno, występującą również pod nazwami Spójnia i Sparta. Zdobył 12 tytułów mistrza Polski: 11 z drużyną z Gniezna oraz jeden z OWKS Wrocław, podczas służby wojskowej w 1954 roku. W latach 1949-1960 rozegrał 40 oficjalnych meczów międzypaństwowych w reprezentacji Polski i strzelił 24 bramki. Wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Helsinkach w 1952 roku, gdzie zajął 6. miejsce, oraz w Rzymie w 1960 roku, zajmując 12. miejsce. Otrzymał tytuł Zasłużonego Mistrza Sportu oraz srebrny i brązowy Medal za Wybitne Osiągnięcia Sportowe. Był mężem Barbary z domu Krzyżaniak i miał dwie córki, Wiesławę i Beatę.

Na podstawie artykułu „Jan Flinik” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.