Ireneusz Gwidon Kamiński

Ireneusz Gwidon Kamiński, pisarz, publicysta i prozaik, urodził się 1 marca 1925 roku w Gnieźnie, a zmarł 13 września 1996 roku w Szczecinie. Ukończył I Liceum Ogólnokształcące w Gnieźnie, gdzie w 1947 roku zdał maturę, a następnie filologię polską na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza. W latach 1942-1945 przebywał na robotach przymusowych w III Rzeszy. Zadebiutował jako poeta w 1950 roku na łamach tygodnika „Wieś”. W latach 1949-1954 współpracował z prasą poznańską.

Od 1954 roku mieszkał w Szczecinie. Był tam redaktorem działu literackiego tygodnika „Ziemia i Morze”, a pod jego redakcją ukazał się „Almanach Szczecin Literacki” z 1958 roku. Kierował szczecińskim oddziałem Związku Literatów Polskich w latach 1958-1963, 1967-1970 i 1980-1983. W latach 1971-1985 pełnił funkcję zastępcy redaktora naczelnego kwartalnika „Vinieta”. Do jego książek należą m.in. „Węgierska opowieść”, „Czerwony sokół”, „Białe wrony” i „Diabelska ballada”. Otrzymał nagrody miasta Szczecina oraz Wojewódzkiej Rady Narodowej w Szczecinie. Został odznaczony Krzyżem Komandorskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Spoczął na cmentarzu Centralnym w Szczecinie.

Na podstawie artykułu „Ireneusz Gwidon Kamiński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.