Antoni Habel

Antoni Habel (1760-1831) był polskim kompozytorem i skrzypkiem okresu klasycyzmu. Urodził się i zmarł w Gnieźnie, z którym był związany zawodowo. Nie wiadomo, gdzie uczył się muzyki. W 1794 roku został pierwszym skrzypkiem kapeli katedralnej w Gnieźnie. Opuścił ją w 1811 roku i podjął pracę registratora w tamtejszym sądzie ziemskim. W 1818 roku wrócił do kapeli, będąc już chorym. Ożenił się z Marianną Lesińską z Gniezna. Pod koniec życia, z powodu choroby i trudnej sytuacji materialnej, przestał komponować. Zmarł na cholerę 6 października 1831 roku.

Pierwsze informacje o Habelu jako kompozytorze pochodzą z 1795 roku. Wśród przypisywanych mu utworów są Symfonia D-dur, „Jutrznia pro festo Pentecostes” oraz „Te Deum laudamus”. Część jego kompozycji nie zachowała się. Habel kopiował również nuty dla kapeli. W 1795 roku kapituła zapłaciła mu za dziesięć symfonii, „Veni Creator” i dwie msze; jedna z nich mogła być jego własnym utworem. W Archiwum Archidiecezjalnym w Gnieźnie zachowały się także kopie trzech symfonii sporządzone jego ręką.

Na podstawie artykułu „Antoni Habel” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.