Wystąpienie: Paweł Szrot

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Sprawa jest prosta, chociaż wcale nie banalna, więc krótko i w trzech punktach. Po pierwsze, to najlepsza okazja, żeby wyrazić szacunek i przyjaźń dla narodu filipińskiego, dla Republiki Filipin, kraju, który ma wielkie osiągnięcia, wspaniałą kulturę, historię, silną gospodarkę, który naprawdę wiele osiągnął, ale który też dzielnie walczy z problemami, które mu wciąż pozostały. To wielkie dni dla przyjaźni polskofilipińskiej. Do tego się jeszcze odniosę za chwilę. Po drugie, rzeczywiście, sprawa jest prosta. Nie budzi żadnej kontrowersji. Prawo i Sprawiedliwość będzie popierać zgodę na tę ratyfikację, abstrahując od tego, jakie warunki panują bądź nie panują w filipińskich więzieniach. Przecież nie o to chodzi, żeby tym polskim obywatelom, którzy nieszczęśliwie złamali na terenie tego kraju prawo, zapewnić bezkarność, tylko żeby oni odbywali tą karę z całym respektem dla filipińskiego porządku prawnego na terenie swojej ojczyzny, Rzeczypospolitej Polskiej. To jest rozwiązanie, które napotykało wcześniej rzeczywiście na poważne problemy. Po ostatecznym podpisaniu i ratyfikowaniu tej umowy te problemy powinny się skończyć.

I ostatnia sprawa. Szanowni Państwo! Państwo Ministrowie! Dobrym zwyczajem relacji międzynarodowych jest to, że jeśli głowa państwa udaje się na ważną wizytę zagraniczną, to przed tą wizytą finalizuje się wszystkie zaległości, które między państwami się wizytującymi jeszcze mają miejsce. Rozumiem, że ta umowa już została podpisana w czerwcu, ale w sierpniu wpłynął do Sejmu projekt umowy ratyfikacyjnej. Sprawozdanie komisji było gotowe już 16 września. Była jeszcze okazja, żeby w sprawozdaniu je przyjąć i żeby Senat się do tego odniósł przed rozpoczęciem wizyty pana prezydenta w Manili, tak żeby pan prezydent również w czasie tych owocnych skądinąd rozmów mógł się odnieść do tej zamkniętej już de facto sprawy ratyfikacyjnej. Dlaczego tak się nie stało?

Ta wizyta, mimo oczywistego sukcesu, odbywała się w atmosferze nader dziwacznej. Stawiano dziwne zarzuty wobec aktywności pana prezydenta, również na polu dyplomacji mniej formalnej. Chciałbym wierzyć, szanowni państwo, że nie było tutaj żadnej, absolutnie żadnej małostkowości, że nikt nie chciał może nie tyle utrudnić tej wizyty panu prezydentowi, ale nie dążył przynajmniej do tego, żeby za mocno jej jeszcze nie ułatwiać. Dziękuję bardzo. (Oklaski)