Wystąpienie: Sławomir Zawiślak

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Przedłożony projekt ustawy idzie w dobrym kierunku. Jest rzeczywiście bardzo spóźniony, ale to ratunek, jeśli chodzi o skandaliczne skutki niewydolności instytucji państwowych oraz nonszalancji polityków i urzędników, za które zapłacili obywatele. Nawiążę do mojego wcześniejszego wystąpienia podczas innego czytania, nawiążę do zapisów projektu, które są pomijane w dyskusji ogólnej. Weźmy prosty przykład dwóch poszkodowanych rodzin. Pierwsza nadal ma dług wobec funduszu, a druga przestraszyła się z egzekucji, pożyczyła pieniądze i spłaciła żądaną kwotę, płacąc zresztą horrendalne odsetki. Krzywda jest taka sama. Sprawa niewykonanego remontu jest taka sama. Różnica polega jednak na tym, że od jednej rodziny państwo zdążyło już odzyskać, wydrzeć pieniądze. W projekcie ustawy nie zapisano możliwości odzyskania pieniędzy straconych przez tę rodzinę. Spłacenie kwoty, której państwo zażądało, nie może być powodem pominięcia poszkodowanego w ustawie pomocowej.

Jako posłowie Konfederacji Korony Polskiej zapytaliśmy już o takie sytuacje, składając 25 września br. interpelację dotyczącą żądań zwrotu dotacji, odsetek i pominięcia części poszkodowanych. To nie jest spór o nazwę programu rządowego. To jest pytanie o to, kto zapłaci za jego nieprawidłowości. Komisja dopisała art. 10. Bardzo wyraźnie uregulowano w nim ochronę finansową wojewódzkich funduszy. W określonych przypadkach nie będą musiały oddawać nieodzyskanych pieniędzy. Ewentualny zwrot środków europejskich pokryje narodowy fundusz. Rozumiemy potrzebę uporządkowania tych rozliczeń. Dlaczego jednak podobnej precyzji zabrakło w tych przypadkach, gdy chodzi o pieniądze zabrane już wyżej wymienionym poszkodowanym rodzinom, które oddały je z odsetkami? Dlaczego nie wiemy, ilu jest tych ludzi, ile zapłacili, ilu zaciągnęło nowe zobowiązania, by wykonać żądanie funduszu? Uczciwe firmy, które były uwzględnione w tym projekcie, które pracowały, a było ich bardzo dużo, też powinny mieć czytelne i przewidywalne zasady, jeśli chodzi o ich działalność w ramach programu. Poszkodowana rodzina, rzetelny wykonawca i instytucje dysponujące publicznymi pieniędzmi nie są przeciwnikami. Przeciwnikiem jest źle rozłożone ryzyko i brak odpowiedzialności państwa za konkretne zaniedbanie urzędników. Dlatego potrzebne są jasne zasady zwrotu kwot już zapłaconych, rzeczywista ochrona przed egzekucją i przejrzyste rozliczenie odzyskanych środków. Pomoc powinna zależeć od tego, co spotkało człowieka, a nie od tego, czy państwo zdążyło już od niego wyegzekwować pieniądze.

Patrzymy na ten projekt z przychylnością, ale jeszcze nie podjęliśmy decyzji co do ostatecznego głosowania. Dziękuję bardzo.